Mam taki przedmiot na studiach, nazywa się Podstawy programowania w Javie i jest on skierowany do osób rozpoczynających przygodę z Javą. Przynajmniej w teorii, bo na wykładach omawiane są dość dokładnie podstawowe operacje i konstrukcje, przy czym dobór przykładów i zadań jest dość zawiły.
Obserwując reakcje koleżanek i kolegów z roku, którzy faktycznie uczą się programowania z naszych wykładów, to mogę powiedzieć, że nasze materiały są przeładowane teorią, a przykłady kodu prawdopodobnie nieumyślnie są zawiłe. O ile mogę porównać tok nauczania z Coderslab, to tam zdecydowanie przykładali się do tego, byśmy jak najszybciej pojęli podstawy programowania – tutaj nie jest to priorytetem.
Co mam na myśli? Pojęcie metody zostało zdefiniowane po 6-8 godzinach wykładów, do tego czasu cały kod wielu zadań po prostu pisaliśmy w mainie. Nazwy zmiennych, metod są przypadkowe i mało mówiące, stosowane wcięcia bez klamerek przy jednolinijkowych ifach powodują zamieszanie wśród początkujących (co do tego gdzie się kończy blok warunkowy). Typowe nazwy zmiennych to takie koszmarki jak: tmp, array1, arr3, a szczytem wszystkiego było: boolean notSame = false.
Nasze zadania, poza takimi typowymi programistycznymi wyzwaniami, zawierają często sporą dawkę teorii, której zazwyczaj nie ma na kursach, jakie znajdziecie na YT. Operacje bitowe mamy przerobione dość szczegółowo (za to akurat jestem wdzięczny, bo chyba nikt inny nie przykłada do nich zbyt wielkiej wagi).
Wiesz co to konstruktor? To napisz klasę KulaNa, która w swoim konstruktorze przyjmuje obiekt Walec o wysokości h i promieniu podstawy r, i na podstawie przekazanego argumentu ustali promień kuli w taki sposób, aby była opisana na dostarczonym walcu.
Zadanie być może fajne, bo problem złożony i wymaga googlania albo trochę matematycznej wiedzy, ale dla początkujących, którzy po raz pierwszy piszą konstruktory z obiektami, to może być trochę za dużo. Bo zamiast ćwiczyć Javę spędzamy czas szukając wzorów na bryły przestrzenne.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz